I

E’ Marzu, spunta ‘u suli

e s’ammùccia: stizzìa

tantìcchia e si fa azzòlu

‘u celu.

Stamu a taliàri: eu,

misu rarrè ‘a finèstra,

e una pìspisa chi mi veni ncostu

satànnu — e s’arripàra

cota sutta una pala

ri ficurìgna misa

a ccoppu.

E' Marzo, spunta il sole

e si nasconde: pioviggina

un poco e si fa azzurro

il cielo.

Stiamo a guardare: io,

dalla finestra,

e una cutrettola che si avvicina

saltellando — e si ripara

rannicchiata sotto una foglia

di ficodindia messa

a cupola.